Veel organisaties zeggen dat mensen hun belangrijkste kapitaal zijn. Maar achter die ogenschijnlijk warme boodschap zit steeds vaker een ongemakkelijke realiteit verborgen. Want betrokkenheid alleen is niet meer genoeg.
In een gesprek met Frits Snel van Tony’s Chocolonely raakt hij aan een spanning die in veel organisaties voelbaar is. Natuurlijk wil je mensen met goede intenties. Mensen die geloven in de missie. Mensen met hart voor de zaak. Maar uiteindelijk draait werk ook om iets anders: kunnen mensen daadwerkelijk leveren wat de organisatie van hen vraagt?
Dat klinkt misschien hard. Maar juist in een tijd waarin organisaties voortdurend veranderen, ontstaat steeds vaker een verschuiving van loyaliteit naar vakmanschap, aanpassingsvermogen en eigenaarschap.
Waarom betrokken medewerkers niet automatisch voldoende zijn
Veel organisaties blijven hangen in een romantisch beeld van cultuur. Alsof enthousiasme, maatschappelijke betrokkenheid of gedeelde waarden vanzelf leiden tot sterke prestaties.
Maar in de praktijk ontstaat werkplezier meestal ergens anders.
Niet primair doordat iemand trots is op het merk. Maar doordat iemand grip ervaart op het werk. Omdat verantwoordelijkheden helder zijn. Omdat iemand voelt: ik bén hier van waarde. Ik kan dit. Ik draag bij. Dat is een fundamenteel verschil.
Juist organisaties die de lat hoger leggen, merken dat motivatie zonder competentie uiteindelijk spanning oplevert. Voor het team. Voor leidinggevenden. Maar ook voor medewerkers zelf. Want niets is frustrerender dan werken in een omgeving waar verwachtingen groeien, terwijl vaardigheden of duidelijkheid achterblijven.
Bekijk hier het fragment uit de volledige podcast:
De ongemakkelijke kant van hoge ambities
Veel organisaties roepen dat ze wendbaarder, innovatiever of klantgerichter willen worden. Maar zulke ambities vragen automatisch iets van mensen.
Andere vaardigheden. Meer zelfstandigheid. Sneller schakelen. Omgaan met onzekerheid. Eigenaarschap nemen zonder voortdurend terug te vallen op controle of hiërarchie.
En precies daar ontstaat vaak de echte spanning van organisatieverandering. Want veel leiders willen wel veranderen, maar vinden het ondertussen moeilijk om eerlijk te benoemen dat niet iedereen automatisch mee kan in die beweging.
Dat gesprek wordt vaak vermeden. Omdat het schuurt met het beeld van de inclusieve, mensgerichte organisatie.Toch vraagt toekomstbestendig organiseren soms om een ongemakkelijke combinatie van menselijkheid én scherpte. Van empathie én duidelijke verwachtingen.
Werkplezier ontstaat vaker uit competentie dan uit idealisme
Wat Frits eigenlijk benoemt, is een belangrijke verschuiving in modern leiderschap.Mensen willen niet alleen ergens werken waar het verhaal klopt. Ze willen vooral ergens werken waar ze succesvol kunnen zijn in wat dagelijks van hen gevraagd wordt.
Dat betekent dat organisaties veel beter moeten kijken naar de match tussen mens, rol en veranderopgave. Niet alleen: past iemand bij onze cultuur? Maar ook: kan iemand omgaan met de dynamiek, druk en ontwikkeling die deze omgeving vraagt?
Want uiteindelijk ontstaat duurzame betrokkenheid zelden uit alleen inspiratie. Veel vaker ontstaat die uit het gevoel dat iemand werkelijk iets kan bijdragen. En misschien is dát wel één van de meest onderschatte inzichten binnen verandermanagement.
Meer inspiratie:
Op zoek naar meer beweging in je organisatie?
Spreker verander-management
Voor organisaties die verandering niet alleen willen begrijpen, maar ook echt in beweging willen brengen.
→
Keynote innovatie en groei
Over innovatie, ondernemerschap en het durven vernieuwen terwijl de dagelijkse operatie doorgaat.
→
Workshop verander-management
Praktische sessies waarin teams leren omgaan met ongemak, weerstand en verandering.
→