mei 2025

Bestuurders, commissarissen en toezichthouders nemen beslissingen met grote gevolgen. Toch blijven juist in de bestuurskamer vaak de belangrijkste gesprekken uit. Twijfels worden ingeslikt. Aannames blijven onbesproken. Kritische vragen worden uitgesteld. En ongemakkelijke observaties verdwijnen tussen de regels van de notulen. In aflevering 84 van De Strategie van de Kreeft-podcast gaat Yousri Mandour samen met Sven […]

Een van de meest hardnekkige misverstanden over organisatieverandering is dat er ergens een eindpunt bestaat. Dat moment waarop de juiste structuur is gevonden. De cultuur op orde is. De processen kloppen. De vernieuwing is geland. En de organisatie voortaan soepel blijft functioneren. Het is een aantrekkelijk idee. En waarschijnlijk precies daarom zo gevaarlijk. In dit

“We moeten de medewerkers erbij betrekken.” Het klinkt sympathiek. Inclusief zelfs. In veel organisaties is het een standaardzin geworden zodra een verandering op stapel staat. Maar juist die ogenschijnlijk onschuldige formulering verraadt vaak een dieper probleem. Want wie betrekt hier eigenlijk wie? In dit fragment stelt Kees Tillema een ongemakkelijke vraag bij een van de

Er zijn onderwerpen waar vrijwel niemand tegen kan zijn. Leiderschap is er daar één van. Boekenplanken staan er vol mee. Congressen organiseren er complete programma’s omheen. Consultants, coaches en sprekers verdienen er een goede boterham aan. Toch roept juist die overvloed bij sommige mensen een ongemakkelijk gevoel op. Misschien omdat er een punt komt waarop

Organisaties zijn dol op oplossingen. Nieuwe strategieën, nieuwe programma’s, nieuwe werkwijzen, nieuwe modellen. Zodra een probleem zich aandient, ontstaat al snel de reflex om iets toe te voegen. Maar wat als die reflex zelf onderdeel van het probleem is? In aflevering 82 van De Strategie van de Kreeft-podcast gaan Yousri Mandour en Sven Turnhout in