mei 2025

In de boardroom blijven cruciale gesprekken vaak ongevoerd door onderliggende spanningen en ongemak. Governance-expert Marilieke Engbers onthult op basis van 80 zelfevaluaties hoe bestuurders worstelen met open communicatie. Ze pleit voor een leiderschapsstijl die durft te vertragen, twijfels te erkennen en kwetsbaar te zijn. De werkelijke uitdaging ligt niet in perfecte strategieën, maar in het […]

Een van de meest hardnekkige misverstanden over organisatieverandering is dat er ergens een eindpunt bestaat. Dat moment waarop de juiste structuur is gevonden. De cultuur op orde is. De processen kloppen. De vernieuwing is geland. En de organisatie voortaan soepel blijft functioneren. Het is een aantrekkelijk idee. En waarschijnlijk precies daarom zo gevaarlijk. In dit

“We moeten de medewerkers erbij betrekken.” Het klinkt sympathiek. Inclusief zelfs. In veel organisaties is het een standaardzin geworden zodra een verandering op stapel staat. Maar juist die ogenschijnlijk onschuldige formulering verraadt vaak een dieper probleem. Want wie betrekt hier eigenlijk wie? In dit fragment stelt Kees Tillema een ongemakkelijke vraag bij een van de

Er zijn onderwerpen waar vrijwel niemand tegen kan zijn. Leiderschap is er daar één van. Boekenplanken staan er vol mee. Congressen organiseren er complete programma’s omheen. Consultants, coaches en sprekers verdienen er een goede boterham aan. Toch roept juist die overvloed bij sommige mensen een ongemakkelijk gevoel op. Misschien omdat er een punt komt waarop

Organisaties kunnen sterker worden door chaos en onzekerheid te omarmen, in plaats van deze te willen controleren. Kees Tillema daagt leiders uit om diep ingesleten patronen los te laten en te kiezen voor creativiteit en lef. Hij introduceert concepten als ‘skin in the game’ en ‘bricolage’, waarbij medewerkers ruimte krijgen om organisch te groeien en